د هیلو دوه څاڅکي: په ګربزو کې د ماشومانو د خوندیتوب لپاره د عبیدالله هڅې
خوست، افغانستان (۹ لېندۍ ۱۴۰۴) – د خوست ولایت د ګربزو ولسوالۍ په یوه لیرې کلي کې یو ځوان د پولیو (ګوزڼ) واکسین په هر کمپاین کې – چې له پنځو کلونو د کم عمر ماشومانو روغ راتلونکی ور پورې تړلی- خپل ماموریت په ډېرې ژمنتیا ترسره کوي.
دا ځوان عبیدالله اکبرزی دی چې اصلاً د خوست ولایت د مرکز (متون) اوسېدونکی دی او له تېرو شپږو کلونو راهیسې د پولیو د واکسین په کمپاینونو کې د واکسیناتور په توګه کار کوي.
هغه د کمپاین په ورځو کې هر سهار اوږد واټن وهي څو د واکسین د تطبیق په ځای/ محل کې د خپل ټیم په ملتیا د سیمې ماشومان واکسین کړي او ډاډ ترلاسه کړي چې هیڅ ماشوم له دغو دوو حیاتي څاڅکو نه بې برخې کېږي.
عبیدالله د خپل ټیم له همکارانو سره محل ته وختي را رسېږي، د واکسین بکس ګوري، د ثبت پاڼې چمتو کوي او ټولې اړینې اسانتیاوې برابروي څو والدین په آسانۍ وکولای شي خپل ماشومان واکسین کړي.
هغه د ورځې له پیله د خپل عادت له مخې دا جمله له ځان سره تکراروي چې: «نن هم باید ټولو ماشومانو ته ورسېږو.»
د عبیدالله همکار د خپل لاوډسپېکر په وسیله اعلان کوي: «د پولیو واکسین ټیم ستاسې د سیمې جومات ته راغلی دی، خپل د پنځو کلونو د کم عمر ماشومان راولئ څو واکسین او له ګوزڼ خطرناکې ناروغۍ څخه خوندي شي.»
دا ځوان عبیدالله اکبرزی دی چې اصلاً د خوست ولایت د مرکز (متون) اوسېدونکی دی او له تېرو شپږو کلونو راهیسې د پولیو د واکسین په کمپاینونو کې د واکسیناتور په توګه کار کوي © له پولیو خلاص افغانستان / ۱۴۰۴ لمریز
ورو ورو د واکسین محل ته د ماشومانو او د هغوی د والدینو راتګ پیلېږي، د هر ماشوم نوم او عمر ثبتېږي، بیا عبدالله په نرمه موسکا ماشوم ته سلام کوي او وروسته یې پلار ته په ساده ژبه تشریح کوي چې: «دا یوازې دوه څاڅکي دي، ډېر وخت نه نیسي، درد هم نه لري، خو ستاسې د ماشوم د راتلونکي لپاره لوی خوندیتوب دی.»
هغه وايي، هر ځل چې هر ماشوم واکسینوي، داسې احساسوي لکه یوه دروازه یې چې د تل لپاره د فلج پر مخ تړلې وي. عبیدالله ته ښه معلومه ده چې پولیو (ګوزڼ) یوازې یوه ساده ناروغي نه ده، بلکې هغه فاجعه ده چې ماشومان فلجوي او بیا یې د کورنۍ او ټولنې د اوږو بار ګرځوي.
له همدې امله هغه والدینو ته په ټینګار یادونه کوي چې خپل ماشومان په هر کمپاین کې هر ځل په منظم ډول واکسین کړي څو له دې خطرناکې ناروغۍ وژغورل شي.
د واکسین په همدغه محل کې، نږدې ولاړ یو پلار چې خپل درې کلن زوی یې په غیږ کې نیولی، وايي: «هر کله چې د کمپاین اعلان واورم، خپل ماشوم سمدستي دلته راولم. دا یوازې دوه څاڅکي دي، خو زه دې ته د خپل زوی د راتلونکي د خوندیتوب په سترګه ګورم. مخکې به خلکو وېره راپاروله، خو اوس پوهېږم چې که واکسین نه وي، د فلج خطر هر وخت شته.»
عبیدالله وايي، هر ځل چې هر ماشوم واکسینوي، داسې احساسوي لکه یوه دروازه یې چې د تل لپاره د فلج پر مخ تړلې وي © له پولیو خلاص افغانستان / ۱۴۰۴ لمریز
ورځ ورو ورو په تېرېدو ده خو عبیدالله او ټیم یې کار نه دروي، بلکې په هماغه روحیه د هر ماشوم تود هرکلی کوي لکه د ورځې په پيل کې چې یې لرله. له واکسین وروسته د هر ماشوم ګوته نښاني کېږي چې ټیم ته د حساب وسیله او والدینو ته د ډاډ نښه ده چې ګویا ماشوم یې خوندي شو.
د ورځې په پای کې عبیدالله له خپل ټیم سره یوځای شمېرنه کوي، د واکسین ویالونه حسابوي، راپور چمتو کوي او له ځانه پوښتي: «ایا نن خو به کوم ماشوم پاتې شوی نه وي؟» هغه وایي، هر ځل چې حساب بشپړېږي او پوه شي چې تر خپله وسه یې هېڅ ماشوم نه دی هېر کړی، نو ځان بریالی احساسوي.
عبیدالله باور لري چې د افغانستان راتلونکی د ماشومانو په لاس کې دی. هغه وایي: «د ماشومانو د واکسینولو تر څنګ دا هم زموږ مسوولیت دی څو خلکو ته دا پیغام ورسوو چې د پولیو له منځه وړل ممکن دي. که هر مور او پلار همکاري وکړي او خپل ماشومانو ته پر وخت واکسین ورکړي، موږ کولای شو خپل هېواد له دې ناروغۍ څخه په بشپړه توګه خلاص کړو.»
د ګربزو په کلیو او کوڅو کې ښايي د عبیدالله نوم ډېر لږ خلک واوري، خو د هغه کار د زرګونو ماشومانو په روغو ګامونو کې ښکارېږي. هر ماشوم چې په ډاډه زړه لوبې کوي او ښوونځي ته ځي، د عبیدالله او د هغو رضاکارانو د نه ستړې کېدونکې هڅو ژوندی ثبوت دی چې په چوپتیا د دوو څاڅکو هیله له نسله تر نسله لېږدوي.
