محل به محل: سفر امیدهای بختیار ساحل
یک جوان رضاکار که با تلاشهای پیوسته و تعهد، به اطفال لوگر امید یک آینده سالم میبخشد
لوگر، افغانستان (۲۴ حوت ۱۴۰۴) – با نخستین روشنایی صبح، زمانی که کوچههای ولسوالی محمدآغه لوگر هنوز در سکوت فرو رفتهاند، بختیار ساحل ۳۳ ساله مأموریت روزانهاش را آغاز میکند. جعبه کوچک واکسین در دست دارد، اما باری که بر دوش میکشد فراتر از آن است – امیدهای صدها خانواده و آرزوهای یک آینده روشن برای اطفال.
بختیار که اکنون در شهرک اصحاب بابا در پل کندهاری زندگی میکند، طی هفت سال گذشته در کمپاینهای واکسین پولیو بهعنوان رضاکار، واکسیناتور و سوپروایزر کار کرده است. کار روزانه او تنها تطبیق واکسین نیست، بلکه ایجاد اعتماد و افزایش آگاهی مردم نیز بخشی از مأموریت او است.
برای رسیدن به همین هدف، او پیش از آغاز روز با همکارانش مینشیند، پلانها را مرور میکند و فهرست خانوادههایی را بررسی میکند که باید به آنها رسیدهگی شود. او با لحنی آرام اما مطمئن میگوید: «هدف ما این است که هیچ طفلی از واکسین محروم نماند.»
در روزهای کمپاین، تطبیق واکسین برای نخستین طفل در محل تعیینشده همیشه با احساس خاصی همراه است. مادران و پدران اطفالشان را در آغوش میآورند، فضا از شادی و خندههای آنان پر میشود و همین لحظات است که خستگی بختیار را از بین میبرد.
تیمهای واکسین پولیو برای کمپاین آماده میشوند © افغانستان عاری از پولیو / ۱۴۰۴ هـ ش
پدری به نام نورمحمد، که اطفال خردسالش را از دست گرفته و آنان را به محل واکسین آورده است، به بختیار میگوید: «اطفالم آینده من هستند و نمیخواهم با بیماریای روبهرو شوند که قابل جلوگیری است. به همه والدین میگویم که اطفالشان را واکسین کنند – این مسئولیت ماست.»
بختیار با مهربانی به اطفال سلام میکند و با آنها به گونهای صحبت میکند که ترسشان از بین برود. برای او این تنها یک وظیفه نیست، بلکه یک رابطه انسانی برای ایجاد اعتماد است.
او میگوید: «کار من فقط تطبیق واکسین نیست. تلاش میکنم والدینی را که هنوز شک دارند قناعت بدهم. برایشان داستانها میگویم، تصاویر و ویدیوها نشان میدهم تا بدانند که واکسین نکردن چه پیامدهایی دارد.»
این تلاشها بینتیجه نمانده است. در مناطقی که قبلاً برخی خانوادهها شک داشتند، اکنون خودشان منتظر تیمهای واکسین هستند. آنها درک کردهاند که این چند قطره کوچک میتواند تفاوت میان سلامتی و فلج باشد.
پولیو یک مرض ویروسی ساری است که بیشتر اطفال زیر پنج سال را متاثر میسازد و میتواند باعث فلج دائمی شود. این مرض درمان مشخصی ندارد، اما چند قطره واکسین ساده میتواند اطفال را از این خطر جدی محافظت کند. به همین دلیل، هر دور کمپاین واکسین یک وسیله مهم برای نجات جان اطفال بهشمار میرود.
واکسیناتور به طفل واکسین پولیو میدهد، اعضای خانواده در کنارش ایستادهاند © افغانستان عاری از پولیو / ۱۴۰۴ هـ ش
یکی از بزرگان محل، حاجی میر حمزه سلیمانخیل، میگوید: «جوانانی مثل بختیار به ما نشان میدهند که سلامتی اطفال چقدر مهم است. اما این تنها وظیفه آنها نیست—همه ما باید مسئولیت خود را ادا کنیم. اگر هر خانواده اطفال خود را واکسین کند، میتوانیم جامعه خود را از پولیو محفوظ نگه داریم.»
همچنان، عبیدالله غروال، داکتری که در همین منطقه یک کلینیک کوچک دارد، میگوید: «به دلیل تلاشهای خستگیناپذیر رضاکاران، پوشش واکسین بهتر شده است. اگر این تلاشها ادامه یابد، میتوانیم در آینده نزدیک جامعهای عاری از پولیو داشته باشیم.»
اما برای بختیار، مهمترین تغییر همان تغییری است که در ذهنیت مردم به وجود آمده است.
او میگوید اکنون خانوادهها درک کردهاند که سلامتی اطفال تنها مسئولیت والدین نیست، بلکه یک مسئولیت مشترک اجتماعی است.
در طول روز، بختیار محل به محل میگردد تا همه اطفال واکسین شوند. گاهی با خستگی و مشکلات روبهرو میشود، اما هرگز متوقف نمیشود. برای او هر طفل یک داستان جداگانه و یک امید تازه است.
با پایان روز و پنهان شدن آفتاب در پشت کوهها، بختیار به نتیجه کارش نگاه میکند – چند طفل دیگر مصئون شدند، چند والدین دیگر قناعت کردند، و جامعه یک گام دیگر به سوی آیندهای عاری از پولیو نزدیکتر شد.
رضاکار به طفل واکسین میدهد و همکارانش معلومات را ثبت میکنند © افغانستان عاری از پولیو / ۱۴۰۴ هـ ش
او با باور قاطع میگوید: «هر طفلی که مصون شود، جامعه ما قویتر میشود. این فقط یک کار نیست، بلکه هدف زندگی من است.»
داستان بختیار ساحل تنها داستان یک فرد نیست؛ بلکه داستان تعهد، تلاشهای پیوسته و انسانیت است. این داستان نشان میدهد که حتی یک فرد هم میتواند تغییر ایجاد کند – اگر صادق، متعهد و در خدمت مردم باشد.
امروز در شهرک اصحاب بابا، فصل تازهای از اعتماد آغاز شده است. خانوادهها با اطمینان اطفالشان را برای واکسین میآورند و جامعه بهتدریج به سوی یک آینده سالم حرکت میکند.
و در پس این تغییر، جوانانی مانند بختیار قرار دارند که هر صبح با یک امید از خواب برمیخیزند:
هیچ طفلی نباید از واکسین محروم بماند.
