خاطرهای که به تعهدی برای حفاظت از اطفال تبدیل شد
تجربه فلج شدن یک طفل، نصیبالله حسینخیل را تشویق کرد تا بخشی از مبارزه در برابر پولیو شود و اطفال دیگر را از سرنوشت مشابه نجات دهد.
کابل، افغانستان (۱۰ جوزا ۱۴۰۵) – هر بار که نصیبالله حسینخیل در کوچههای ناحیه نهم شهر کابل به اطفال واکسین پولیو تطبیق میکند، خاطره چندین سال پیش به یادش میآید؛ خاطرهای که مسیر زندگی او را تغییر داد.
این خاطره مربوط به یکی از اقارب او، یک طفل سهساله است؛ طفلی که با سایر اطفال بازی میکرد و زندگی عادی داشت، اما بیماری پولیو ناگهان توان حرکت را از او گرفت.
نصیبالله میگوید: «آن صحنهها را هیچوقت فراموش نمیکنم؛ زمانی که اطفال دیگر بازی میکردند، اما او نشسته بود و تنها تماشا میکرد. همان وقت احساس کردم که بیماری پولیو تنها برای یک طفل نه، بلکه برای تمام خانواده او نیز درد و رنج همیشگی ایجاد میکند.»
همین تجربه دردناک، نقطه تغییر در زندگی نصیبالله شد.
نصیبالله حسینخیل ۲۸ ساله، باشنده ناحیه نهم شهر کابل است. او در همین منطقه بزرگ شده، تا صنف دوازدهم درس خوانده و از سه سال به اینسو بهعنوان واکسیناتور در کمپاینهای واکسین پولیو فعالیت میکند.
نصیبالله حسینخیل در ناحیه نهم شهر کابل به یک طفل واکسین پولیو تطبیق میکند. او از سه سال به اینسو تلاش میکند تا اطفال از بیماری پولیو مصون بمانند. © افغانستان عاری از پولیو / ۱۴۰۵ هـ ش
نصیبالله میگوید آغاز کارش بهعنوان واکسیناتور تنها یک وظیفه نبود، بلکه نتیجه احساسی بود که پس از دیدن وضعیت آن طفل در او ایجاد شد.
«وقتی دیدم بیماری پولیو چگونه زندگی یک طفل را تغییر میدهد، تصمیم گرفتم بهعنوان یک عضو جامعه، سهم خود را در جلوگیری از این بیماری ادا کنم. نمیخواستم اطفال دیگر نیز با چنین وضعیت روبهرو شوند.»
اما این مسیر برای نصیبالله آسان نبود. او خیلی زود فهمید که مبارزه در برابر پولیو تنها واکسین کردن اطفال نیست؛ بلکه به دست آوردن اعتماد خانوادهها نیز بخش مهم این کار است.
او میگوید در اوایل کار با خانوادههای زیادی روبهرو میشد که به دلیل معلومات نادرست یا نگرانیها، نمیخواستند اطفال خود را واکسین کنند.
به گفته نصیبالله، در چنین شرایطی مهمترین کار این بود که نخست به صحبتهای مردم گوش دهد، نگرانیهای آنان را درک کند و سپس از طریق گفتگو اهمیت واکسین را برای آنان توضیح دهد.
اما مؤثرترین پیام نصیبالله برای قانع ساختن خانوادهها، همان تجربهای بود که خودش از نزدیک دیده بود.
زمانی که برخی خانوادهها از واکسین کردن اطفالشان خودداری میکردند، او داستان آن طفل قربانی پولیو را با آنان شریک میساخت؛ گاهی تصویرهای او را نیز نشان میداد تا خانوادهها ببینند که بیماری پولیو چگونه میتواند زندگی یک طفل را تحت تأثیر قرار دهد.
او میگوید در جریان سه سال فعالیت خود، خانوادههای زیادی را قانع و تشویق کرده است تا اطفالشان را واکسین کنند و آنان را از بیماری پولیو مصون نگه دارند.
نصیبالله همین موضوع را دستاورد خود میداند و میافزاید: «وقتی یک خانواده قانع میشود و طفل خود را واکسین میکند، احساس میکنم تلاشهایم برای آینده سالم یک طفل نتیجه داده است.»
او میگوید نسبت به گذشته تغییر مثبت را در رفتار مردم منطقه خود مشاهده میکند. اکنون خانوادههای بیشتری ارزش واکسین را درک میکنند و برای حفاظت از اطفالشان همکاری دارند.
نصیبالله حسینخیل در ناحیه نهم شهر کابل به اطفال واکسین پولیو تطبیق میکند؛ او باور دارد که هر طفل واکسینشده یک گام به سوی آیندهای سالم است. © افغانستان عاری از پولیو / ۱۴۰۵ هـ ش
نعمت توتاخیل، باشنده ناحیه نهم شهر کابل و خبرنگار پیشین نیز میگوید آگاهی مردم درباره واکسین افزایش یافته و تلاشهای کارکنان صحی در این زمینه نقش مهم داشته است.
او میگوید: «مردم اکنون نسبت به گذشته بهتر میدانند که واکسین برای صحت و آینده اطفال چقدر اهمیت دارد.»
محمد مصطفی، یکی از علمای دینی همین منطقه نیز مبارزه در برابر بیماری پولیو را مسئولیت مشترک جامعه میداند و میگوید: «حفاظت از اطفال تنها وظیفه رضاکاران کمپاین واکسین پولیو نیست؛ این مسئولیت هر فرد جامعه است، زیرا دین ما برای حفاظت از زندگی و صحت انسان ارزش ویژه قایل است.»
نصیبالله آرزو دارد روزی را ببیند که افغانستان از ویروس پولیو پاک شود و دیگر هیچ طفلی به دلیل این بیماری از آرزوهایش باز نماند.
«بزرگترین آرزویم این است که هیچ پدر و مادری نگرانی فلج شدن طفل خود را نداشته باشد. میخواهم هر طفل صحتمند باشد، بازی کند، درس بخواند و آرزوهای خود را دنبال کند.»
دردی که نصیبالله سالها پیش در زندگی آن طفل قربانی پولیو از نزدیک دیده بود، امروز به منبع تلاشهای او برای نجات اطفال تبدیل شده است. او باور دارد که هر قطره واکسین پولیو میتواند یک طفل را از چنین سرنوشت دردناک نجات دهد و فرصت زندگی سالم، آموزش و آینده روشن را برایش فراهم سازد.
