هر طفل واکسینشده؛ گامی به سوی آیندهای مصئون
عبدالرحیم محمدی هشت سال پیش کار خود را بهعنوان رضاکار در کمپاینهای واکسین پولیو آغاز کرد. امروز، هرچند بهعنوان هماهنگکننده برنامه کار میکند، اما هدفش همان است؛ اینکه هیچ طفلی قربانی پولیو نشود؛ مرضی که درمان ندارد و سبب فلج دایمی میشود، اما با واکسین قابل پیشگیری است.
ننگرهار، افغانستان (۲۴ سرطان ۱۴۰۵) – صبح نخستین روز کمپاین واکسین پولیو است. عبدالرحیم محمدی همراه با اعضای تیمهایش، در منطقه شهیدانو مینه ولسوالی رودات ولایت ننگرهار، پلان روز را مرور میکند. اندکی بعد، تیمها بکسهای واکسین را بر شانه میگذارند و به سوی قریهها حرکت میکنند.
برای او، این یک فرصت دیگر برای حفاظت از اطفال است؛ زیرا مرض پولیو درمان ندارد و تنها از طریق واکسین قابل پیشگیری است.
عبدالرحیم ۲۷ ساله در سال ۲۰۱۸ میلادی بهعنوان رضاکار به کمپاینهای واکسین پولیو پیوست. در آن زمان، او در تطبیق واکسین پولیو به اطفال از خانهای به خانه دیگر سهم میگرفت. پس از چند سال تجربه، اکنون بهعنوان هماهنگکننده (کوردیناتور) برنامه فعالیت میکند و در پلانگذاری کمپاینها، هماهنگی تیمها، نظارت و ارزیابی نقش دارد.
او میگوید: «زمانی که کارم را بهعنوان رضاکار آغاز کردم، تمام تلاشم این بود که هیچ طفلی از واکسین باز نماند، زیرا هر طفلی که واکسین نشود، ممکن است در معرض خطر ابتلا به مرض پولیو قرار گیرد.»
© افغانستان عاری از پولیو | ۱۴۰۵ هـ ش
عبدالرحیم محمدی در جریان کمپاین واکسین پولیو، از کار یک واکسیناتور نظارت میکند.
در روزهای کمپاین، وظیفه عبدالرحیم تنها به دفتر محدود نمیشود. پس از نشست آغازین روز، به ساحات مختلف میرود، از فعالیت تیمها نظارت میکند، با خانوادهها صحبت میکند و اطمینان حاصل مینماید که واکسین به همه اطفال میرسد. هرگاه نیاز باشد، خودش نیز اطفال را واکسین میکند و به پرسشهای والدین پاسخ میدهد.
به گفته عبدالرحیم، مهمترین بخش مبارزه با پولیو، جلب اعتماد مردم است.
او یکی از خاطرات کاری خود را چنین بیان میکند: «روزی همراه با تیم واکسین به خانهای رفتیم، اما پدر طفل از تطبیق واکسین خودداری کرد. او میگفت طفلش صحت دارد و به واکسین نیاز ندارد.»
عبدالرحیم میگوید نخست با دقت به صحبتها و نگرانیهای آن پدر گوش داد. سپس برایش توضیح داد که مرض پولیو درمان ندارد و تنها از طریق واکسین قابل پیشگیری است. همچنان برایش گفت که حتی اگر طفلی کاملاً صحتمند به نظر برسد، باز هم از خطر پولیو در امان نیست، زیرا این مرض همیشه با علایم آشکار آغاز نمیشود.
او میگوید: «برایش گفتم، اگر یک طفل واکسین نشود، نه تنها خودش در معرض خطر فلج دایمی قرار میگیرد، بلکه میتواند ویروس را به اطفال دیگر نیز انتقال دهد. تطبیق چند قطره واکسین تنها حفاظت از یک طفل نیست، بلکه برای مصئونیت اطفال سراسر جامعه نیز اهمیت دارد.»
او میگوید، پس از این گفتوگو، پدر قناعت کرد و اجازه داد تا طفلش واکسین شود.
به باور او، هرچند در سالهای اخیر نگرانی مردم درباره واکسین پولیو کاهش یافته است، اما هنوز هم شماری از والدین تصور میکنند اگر طفل صحتمند به نظر برسد، دیگر به واکسین نیاز ندارد، یا اینکه معافیت طبیعی برای محافظت از او کافی است.
به گفته او، به همین دلیل گفتوگو با خانوادهها و شریک ساختن معلومات صحی در جریان کمپاین، به همان اندازه تطبیق واکسین اهمیت دارد.
© افغانستان عاری از پولیو | ۱۴۰۵ هـ ش
عبدالرحیم محمدی در جریان کمپاین واکسین پولیو در ولسوالی رودات، همراه با تیم واکسین و اطفال.
عبدالرحیم میافزاید: «مردم زمانی اعتماد میکنند که احساس کنند به سخنانشان گوش داده میشود. ما نخست نگرانیهای آنان را میشنویم و سپس تلاش میکنیم بر اساس معلومات دقیق صحی به آنان پاسخ بدهیم. حمایت علمای دین، بزرگان قومی و متنفذین محل نیز در ایجاد اعتماد میان مردم نقش بسیار مهمی دارد.»
این وظیفه نه تنها تجربه مسلکی عبدالرحیم را افزایش داده، بلکه به او آموخته است که چگونه با مردم رابطه برقرار کند، به نگرانیهای آنان گوش بدهد و با حوصله برای حل مشکلات تلاش نماید.
او میگوید: «این وظیفه به من آموخت که خدمت به مردم تنها انجام یک کار نیست، بلکه یک مسئولیت است. هر بار که طفلی واکسین میشود، احساس میکنم گام مهمی برای آینده مصئون و سالم او برداشتهایم.»
پدر عبدالرحیم، داکتر عبدالغفار محمدی، که خود نیز از وابستگان مسلک طب است، به کار پسرش افتخار میکند.
او میگوید: «برای یک پدر، بزرگترین خوشحالی این است که فرزندش را در خدمت به مردم ببیند. پولیو مرضی است که از طریق واکسین قابل پیشگیری است و من خوشحالم که پسرم در این تلاش برای حفاظت از صحت اطفال سهم دارد.»
تلاشها برای محو پولیو در افغانستان بر همکاری مشترک هزاران کارمند صحی، رضاکاران، هماهنگکنندگان، بزرگان جامعه و خانوادهها استوار است. عبدالرحیم باور دارد که هر گام کوچک در این تلاش مشترک، میتواند زندگی یک طفل را از معلولیت دایمی نجات دهد.
او میگوید: «روزی که افغانستان از پولیو عاری شود، تنها موفقیت یک برنامه نخواهد بود؛ بلکه دستاورد مشترک همه خانوادهها، کارمندان صحی و جوامعی خواهد بود که سالها برای آینده مصئون اطفال تلاش کردهاند.»
