لوگر، افغانستان (۲۹ سنبله ۱۴۰۴) - در کنار بسیاری از چالش‌ها در افغانستان، یکی از جدی‌ترین چالش‌ها مرض پولیو (فلج اطفال) است که زندگی اطفال را تهدید می‌کند.
این مرض که باعث فلج و حتی مرگ اطفال می‌شود، در بیشتر کشورهای جهان از میان رفته است، اما در کشور ما هنوز باقی مانده و برای جلوگیری از آن مبارزه گسترده ادامه دارد.
در این مبارزه، یکی از قهرمانان بی‌نام عبدالوهاب است که در طول سه دهه گذشته در خط مقدم حفاظت از اطفال در برابر مرض پولیو ایستاده است.
آغاز کار
عبدالوهاب در سال ۱۳۷۲ هـ ش وارد میدان مبارزه علیه پولیو شد. آن زمان، ولسوالی محمدآغه لوگر - مانند بسیاری از مناطق دیگر کشور - با موج شدید جنگ‌ها روبه‌رو بود، بسیاری از مراکز صحی بسته شده بودند و اعتماد مردم به واکسین ضعیف یا تقریباً وجود نداشت.
او در همان زمان کارش را به عنوان واکسیناتور آغاز کرد. روزهای نخست دشوار بودند؛ بسیاری از مردم به دلیل بی‌اعتمادی اطفال‌شان را واکسین نمی‌کردند و ناامنی‌ها کار تیم‌های واکسیناسیون را مشکل ساخته بود.
اما عبدالوهاب تصمیم گرفته بود که در برابر مشکلات ایستادگی کند و به این وظیفه مهم ادامه دهد.
او می‌گوید: «من وقت زیادی را وقف آن اطفالی کردم که ممکن بود به دلیل یک غفلت کوچک به مرض پولیو مبتلا و برای همیشه فلج شوند. برای من این تنها یک وظیفه نبود، بلکه یک مسؤولیت انسانی و شرعی بود و هنوز هم هست.»
© افغانستان عاری از پولیو | ۱۴۰۴ هـ ش
عبدالوهاب در ولسوالی محمدآغه لوگر به اطفال واکسین می‌دهد.
مراحل تغییر
در طول مبارزه طولانی‌اش، عبدالوهاب تنها واکسین پولیو را به اطفال نرسانده، بلکه تجربه‌ها و توانایی‌هایش را با همکاران دیگر نیز شریک ساخته است.
پس از سال‌ها رضاکاری و واکسیناتوری، او اکنون به عنوان هماهنگ‌کننده (کوردیناتور) کمپاین‌های واکسین پولیو در منطقه‌اش کار می‌کند.
او در این نقش پلان‌های کمپاین واکسین را برای قریه‌ها و نواحی طرح می‌کند، رهبری و نظارت تیم‌ها را به عهده دارد، با بزرگان قومی ارتباط برقرار می‌کند و به واکسیناتوران تازه آموزش می‌دهد.
در این سه دهه، عبدالوهاب با موانع و مشکلات زیادی روبه‌رو شده است؛ گاهی ناامنی‌ها تیم‌های واکسین را از رفت‌وآمد بازمی‌داشت، گاهی بی‌اعتمادی مردم سبب می‌شد که اطفال بدون واکسین بمانند و گاهی سرمای زمستان یا گرمی تابستان مانع راه می‌شد.
با این همه، او هرگز اراده و تعهد خود را از دست نداد.
او می‌گوید: «برای من هیچ خستگی و مانع در برابر آن لحظه‌ای ارزش نداشت که طفلی از فلج دایمی نجات پیدا می‌کرد.»
© افغانستان عاری از پولیو | ۱۴۰۴ هـ ش
عبدالوهاب هنگام نظارت از کمپاین واکسین پولیو.
اعتماد و حمایت جامعه
امروز عبدالوهاب به ستون اعتماد برای مردم محل خود بدل شده است. بزرگان قریه و علمای دینی نیز تلاش‌هایش را می‌ستایند.
مولوی عبدالرحمن، یک عالم دینی در لوگر، می‌گوید: «اسلام بر نجات زندگی انسان تأکید دارد. نجات یک انسان، مانند نجات تمام بشریت است. عبدالوهاب بر همین اساس کار می‌کند و آینده هزاران طفل را مصون می‌سازد.»
یک داکتر محلی، داکتر بشیر احمد حکیمی، نیز می‌گوید: «پولیو یک مرض لاعلاج است و یگانه وسیله جلوگیری آن واکسین است. اگر افرادی مانند عبدالوهاب نمی‌بودند، مبارزه ما کامل نمی‌بود.»
الهام خانواده
عبدالوهاب با کردار خود به خانواده‌اش نیز ارزش خدمت را آموخته است.
پسرش که اکنون شاگرد مکتب است، با افتخار می‌گوید: «من از کار پدرم الهام می‌گیرم. وقتی می‌بینم که او در برابر شرایط سخت خسته نمی‌شود و برای نجات دیگران تلاش می‌کند، من هم می‌خواهم در آینده فرد مفیدی برای جامعه باشم.»
© افغانستان عاری از پولیو | ۱۴۰۴ هـ ش
عبدالوهاب قبل از کمپاین به رضاکاران آموزش می‌دهد.
امید به آینده
مبارزه علیه پولیو هنوز ادامه دارد، اما قهرمانانی مانند عبدالوهاب امیدهای واقعی پیروزی این مبارزه هستند. برای او هر مانع تنها یک لحظه است، اما قطرات واکسین ضمانت نجات آینده جامعه‌اند.
او با تأکید می‌گوید: «آرزوی من این است که روزی افغانستان کاملاً از تهدید پولیو خلاص شود. هر قطره‌ای که ما به طفل می‌دهیم، دری تازه‌ای برای زندگی او می‌گشاید.»
داستان عبدالوهاب نشان می‌دهد که اخلاص و استقامت یک انسان چگونه می‌تواند زندگی هزاران طفل را تغییر دهد. مبارزه او مبارزه‌ای است برای مصونیت نسل‌های آینده.
او در طول سه دهه ثابت کرد که تغییر همیشه از یک فرد آغاز می‌شود؛ تغییری که با یک قطره واکسین شروع می‌شود، اما نتیجه‌اش صحت دایمی اطفال و آینده پرامید جامعه است.
