پروان، افغانستان (۱۹ میزان ۱۴۰۴) - در قریه فندقستان ولسوالی غوربند ولایت پروان، یک جوان توانسته است به وسیله واکسین هزاران طفل را از خطر مرض پولیو (فلج اطفال) مصون بدارد.
این جوان روح‌الله حلیمی نام دارد که از شش سال به این‌سو در صف نخست مبارزه با پولیو به‌حیث یک رضاکار متعهد فعالیت می‌کند.
او می‌گوید این کار برایش تنها وظیفه نه، بلکه یک وجیبه دینی و انسانی است: «من این کار را به خاطر انجام می‌دهم تا اطفال منطقه ما از خطر مرض لاعلاج پولیو محفوظ بمانند.»
از فضای شک تا باور - آغاز تعهد
روح‌الله در زمانی به روند مبارزه با پولیو پیوست که در منطقه‌اش شک و تردید در مورد واکسین پولیو گسترده بود. بعضی از مردم شکار معلومات نادرست شده بودند و برخی دیگر حتی مخالفت می‌کردند.
اما او تصمیم گرفت که بی‌تفاوت نماند.
او می‌گوید: «من تا درِ هر خانه می‌رفتم، والدین را تشویق می‌کردم که اطفال‌شان را بیرون بیاورند تا به وسیله دو قطره واکسین از فلج دایمی نجات یابند. این در حقیقت ندای نجات انسانیت بود که باید شنیده می‌شد.»
روح‌الله حمایت علمای دین، بزرگان قومی و سایر متنفذین محل را جلب کرد و به همکاری آنان برای مردم از خطرات مرض پولیو و اهمیت واکسین آگاهی داد. او آنان را تشویق نمود که اطفال‌شان را از واکسین محروم نسازند.
این روند اگرچه وقت‌گیر بود، اما به تدریج فضای بی‌باوری از میان رفت و در نتیجه، بسیاری از خانواده‌ها آماده شدند تا اطفال‌شان واکسین شوند.
© افغانستان عاری از پولیو | ۱۴۰۴ هـ ش
روح‌الله به یکی از اطفال منطقه خود واکسین پولیو تطبیق می‌کند.
تعهد و فداکاری در برابر مشکلات
روح‌الله در این راه با دشواری‌های زیادی روبه‌رو شده و همراه با تیمش در هرگونه شرایط، واکسین پولیو را به اطفال رسانده است.
او یکی از خاطراتش را چنین یاد می‌کند: «یک‌بار در جریان کمپاین واکسین، برف سنگینی باریده بود، اکثر راه‌های ولسوالی غوربند بسته شده بود و احتمال هرگونه خطر وجود داشت. همکارانم گفتند در چنین شرایطی رساندن واکسین به اطفال آسان نیست، اما من گفتم مرض پولیو دشمن پنهان است که انتظار نمی‌کشد، پس ما هم نباید منتظر بمانیم. ما ساعت‌ها در برف پیاده‌روی کردیم تا واکسین را به هر طفل قریه برسانیم.»
تلاش‌های دوامدار او و همکارانش سبب شد تا بسیاری از والدینی که در گذشته شک داشتند، اکنون به حامیان واکسین تبدیل شوند.
روح‌الله خاطره دیگری
را نیز یاد می‌کند: «پدری از واکسین کردن طفل خود امتناع می‌کرد. به او
گفتم، در برابر فرزندت دشمنی مکن! من اطفال زیادی را دیده‌ام که به اثر مرض پولیو
فلج شده‌اند و والدین‌شان امروز حسرت می‌خورند که کاش آنان را واکسین کرده بودند.
نمی‌خواهم که طفلت فلج شود و باری بر دوش جامعه گردد. پیش از آن‌که دیر شود، باید
طفلت را واکسین کنی تا از این مرض خطرناک مصون بماند.»
او می‌گوید،
سخنانش بر آن پدر اثر گذاشت و او راضی شد که طفلش را واکسین کند. در اصل، این یک
تغییر ذهنیت بود که منجر به نجات یک طفل شد.
© افغانستان عاری از پولیو | ۱۴۰۴ هـ ش
روح‌الله: «هر بار که قطرات واکسین را در دهان طفل می‌چکانم، چنین احساس می‌کنم که گویا زندگی تمام انسانیت را نجات داده‌ام.»
اعتماد جامعه - نیروی واقعی مبارزه
تلاش‌های خستگی‌ناپذیر روح‌الله و تیمش فکر مردم را تغییر داده است. امروز فندقستان و قریه‌های اطراف آن به نمونه‌ای از آگاهی و اعتماد تبدیل شده‌اند.
باورهای نادرست گذشته از میان رفته و حالا باشندگان این مناطق نه‌تنها اطفال خود را واکسین می‌کنند، بلکه دیگر خانواده‌ها را نیز به انجام این کار مهم تشویق می‌نمایند.
امام مسجد قریه می‌گوید: «روح‌الله برای جوانان قریه ما یک الگو است. او نشان داد که خدمت تنها گفتن نیست، بلکه عمل می‌خواهد. حالا مردم واکسین را بخشی از زندگی طفل خود می‌دانند.»
حاجی محمد آصف، یکی از بزرگان قومی نیز می‌گوید: «منطقه ما قبلاً دچار شک و تردید بود، اما روح‌الله و همکارانش در عمل نشان دادند که واکسین نجات‌بخش زندگی است. امروز همه ما برای از میان بردن پولیو متحد هستیم.»
پیام الهام‌بخش
امروز در ولسوالی غوربند و قریه‌های همجوار آن هزاران طفل از خطر ویروس پولیو مصون اند. این دستاورد نتیجه سال‌ها تلاش روح‌الله حلیمی و رضاکاران هم‌فکر اوست.
او می‌گوید: «هر بار که قطرات واکسین را در دهان طفل می‌چکانم، احساس می‌کنم گویا زندگی تمام بشریت را نجات داده‌ام.»
تلاش‌های روح‌الله و هزاران رضاکار دیگر نشان می‌دهد که آغاز تغییر همیشه از یک قلب، یک گام و یک باور شروع می‌شود، زیرا مبارزه با پولیو مسئولیت مشترک تمام بشریت است.
