تلاش یک جوان پکتیکا برای صحت اطفال
غمی محمدیار پنج سال پیش برای صحت اطفال در منطقهاش بهعنوان رضاکار آغاز به کار کرد. او اکنون در کمپاینهای واکسین پولیو بهعنوان سوپروایزر فعالیت میکند و بر کار تیمها نظارت دارد. او در این مدت از نزدیک شاهد تغییر باورها و رفتار مردم در مورد واکسین بوده است.
پکتیکا، افغانستان (۱۹ اسد ۱۴۰۵) - تیم واکسین پولیو چندین بار به خانه یک مویسفید در قریه مشخیل، ولسوالی یوسفخېل، مراجعه کرد؛ اما او اجازه نمیداد نواسههایش واکسین شوند. باورهای نادرست در مورد واکسین باعث شده بود که او نواسههایش را واکسین نکند.
غمی محمدیار و همکارانش تلاش کردند با مویسفید صحبت کنند و به نگرانیهایش گوش بدهند، اما او قناعت نکرد. بعداً آنان با کمک یک استاد قریه به نام فضل کریم، با او صحبت کردند. صحبتهای استاد بر مویسفید تأثیر گذاشت و در نتیجه، او حاضر شد نواسههایش را واکسین کند.
برای غمی، این تنها واکسین شدن دو طفل نبود. این رویداد به او نشان داد که افراد مورد اعتماد مردم میتوانند در رساندن پیامهای صحی و تصمیمگیری خانوادهها نقش مهمی داشته باشند.
غمی ۳۴ ساله و باشنده قریه مشخیل در ولسوالی یوسفخېل ولایت پکتیکا است. او تا صنف دوازدهم درس خوانده است. پنج سال پیش کارش را بهعنوان رضاکار در بخش محو پولیو آغاز کرد و از چهار سال به اینسو بهعنوان سوپروایزر، فعالیت تیمهای واکسین را نظارت میکند و میان آنان هماهنگی ایجاد میکند.
او دوران طفولیتاش را در همین محیط سپری کرده است. آشنایی او با مردم منطقه، عنعنات و نقش بزرگان، به او این توانایی را داده است تا نگرانیها و حساسیتهای مردم جامعهاش را از نزدیک درک کند.
پس از ختم صنف دوازدهم نتوانست به تحصیلاتش ادامه دهد؛ اما صحت اطفال جامعهاش را از یاد نبرد.
او میگوید: «وقتی بیتوجهی والدین را نسبت به اطفال میدیدم، دلم برایشان میسوخت. همین احساس و علاقه به خدمت بود که مرا تشویق کرد تا برای اطفال و خانوادههای جامعهام کاری انجام بدهم.»
وقتی زمینه رضاکاری در برنامه محو پولیو برایش فراهم شد، غمی آن را راه مناسبی برای خدمت به جامعهاش دانست.
اما در آغاز کار، قانع کردن مردم در مورد واکسین آسان نبود. برخی خانوادهها واکسین را رد میکردند، بعضیها اطفال خود را پنهان میکردند و برخی دیگر به دلیل معلومات نادرست در مورد واکسین نگران بودند.
© افغانستان عاری از پولیو | ۱۴۰۵ هـ ش
غمی در منطقه مشخیل، ولسوالی یوسفخېل ولایت پکتیکا، یک طفل را واکسین میکند.
در منطقه باورهایی نیز وجود داشت که گویا واکسین مانع رشد اطفال میشود یا بر رفتار آنان در آینده تأثیر میگذارد.
غمی و همکارانش برای مقابله با این نگرانیها، گفتوگو و آگاهیدهی را در پیش گرفتند.
«وقتی یک خانواده واکسین را رد کند، نخست تلاش میکنیم بفهمیم دلیل مخالفتشان چیست. بعد معلومات دقیق در مورد واکسین ارائه میکنیم و به پرسشهایشان پاسخ میدهیم. اعتماد در یک روز ایجاد نمیشود؛ زمان، حوصله و گفتوگوی دوامدار میخواهد.»
اگر یک خانواده در نخستین دیدار قانع نمیشد، آنان ارتباط خود را با آن خانواده حفظ میکردند و در دیدار بعدی دوباره با آنان صحبت میکردند.
این نوع تجربه را غمی نه تنها در جامعه، بلکه در خانه خودش نیز داشت. خانوادهاش در آغاز با این کار او چندان موافق نبودند.
«آنها میگفتند که چرا خودت را در چنین کاری انداختهای؟ من برایشان میگفتم که این کار برای صحت فرزندان مردم است.»
بعدها، وقتی خانوادهاش ارزش کار او و اهمیت واکسین اطفال را درک کردند، از او حمایت کردند.
غمی میگوید که در مقایسه با سالهای گذشته، در سطح آگاهی و رفتار مردم نیز تغییر آمده است. خانوادههایی که پیش از این با تیمهای واکسین همکاری نمیکردند، اکنون به صحبتهای آنان گوش میدهند و اطفالشان را واکسین میکنند.
© افغانستان عاری از پولیو | ۱۴۰۵ هـ ش
گفتوگو و آگاهیدهی با پدر یک طفل در مورد واکسین، در جریان کمپاین واکسین پولیو.
تحت نظارت غمی، با توجه به شرایط منطقه، در هر کمپاین تا ۲۱۰ طفل واکسین میشوند و تا ۷۰ خانواده در مورد صحت اطفال آگاهی دریافت میکنند.
اما برای غمی، ارزش این کار تنها با ارقام سنجیده نمیشود.
«برای ما تنها ارقام مهم نیست؛ مهم این است که خانوادهها معلومات دریافت کنند و اطفالشان را با رضایت خود واکسین کنند.»
در کنار واکسین، معلوماتی در مورد حفظالصحه، غذای سالم و تغذیه مناسب اطفال نیز با خانوادهها شریک میشود.
به باور غمی، نقش افراد مورد اعتماد جامعه در موفقیت این کار مهم است. عالمان دین، استادان، بزرگان قومی و مویسفیدان میتوانند به پرسشهای مردم به زبان خودشان پاسخ بدهند و پیام کارکنان صحی را تقویت کنند.
او به جوانان میگوید که در حد توان خود برای جامعهشان کار کنند.
«اگر یک جوان تنها یک خانواده را در مورد صحت یک طفل قانع کند، همین یک خدمت بزرگ است.»
بزرگترین آرزوی غمی این است که روزی هیچ طفلی در منطقه او و در سراسر افغانستان به دلیل پولیو با فلج دایمی مواجه نشود.
«آرزوی من این است که بالاخره روزی برسد که همه اطفال ما صحتمند باشند و نام پولیو دیگر تنها بهعنوان یک مرض مربوط به گذشته باقی بماند.»